OPCM - klasa 1

Wpisy

  • niedziela, 02 stycznia 2011
    • Temat 1: Lekcja organizacyjna

      Witam, nazywam się Daria Redbird i będę was uczyć OPCM.

      Na moich lekcjach

      - przewidziane są:

      • 2 kartkówki

      • prace domowe

      • sprawdzian

      • praktyka

      • ćwiczenia

      • ewentualnie praca dodatkowa, odpowiedź

      - zgłaszacie się podnosząc rękę- za aktywność nagradzam "+", za które pod koniec roku wystawiam ocenę z aktywność.

       

      Skala oceniania

      Troll (mugolska 1)
      Okropny (mugolska 2)
      Nędzny (mugolska 3)
      Zadawalający (mugolska 4)
      Powyżej Oczekiwań (mugolska 5)
      Wybitny (mugolska 6).

       

      Progi procentowe na poszczególną ocenę

      100% - Wybitny
      99% - 90% – Powyżej oczekiwań
      89% - 75% – Zadowalający
      74% - 55% – Nędzny
      54% - 40% – Okropny
      39% - 0% – Troll

       Aby uczeń był klasyfikowany musi mieć co najmniej 3 oceny w tym ocenę ze sprawdzianu oraz 31% obecności na zajęciach.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 18:14
    • Temat 2: Magia biala i czarna.

       

      Magia jest jednym z czterech wymiarów okultyzmu, w których mamy do czynienia ze zjawiskami nadprzyrodzonymi i paranormalnymi, ale należy je jednoznacznie oddzielić od zjawisk nadprzyrodzonych, czy charyzmatycznych mających związek z chrześcijaństwem. Czarodziejom pozwala na ułatwianie sobie codziennych czynności lub broni ich przed wszelkim niebezpieczeństwem. Dzielimy ją na czarną i białą magię. Czarna magia głównie słóży czynieniu zła. Posługują się nią czarnoksiężnicy. Dzieli się z grubsza na dwie kategorie.

      Pierwsza wiąże się ściśle z chrześcijańskim wyobrażeniem diabła i polega na sprzedaniu mu swej nieśmiertelnej duszy w zamian za określone korzyści materialne. Co roztropniejsi zadawali wprawdzie od wieków pytanie: kto mający choć odrobinę rozsądku (i pilnujący własnej korzyści) zgodziłby się zapłacić wiecznością piekielnych tortur za trochę złota lub kilka lat przyjemności? Na to odpowiadano, że pakt z diabłem (jeśli Bóg ma go uznać za wiążący) musi zawierać cyrograf, dający człowiekowi szansę uniknięcia kary piekielnej: a już jego sprawa, czy potrafi z tej szansy skorzystać. Diabeł za to, dla wyrównanej gry, miał prawo zostawić na osobie paktującego swój znak, jakieś piętno czy skazę, które mogły w krytycznej chwili wykręcenie się od tej zapłaty utrudnić.

      Druga kategoria Czarnej Magii (poważniejsza i bliższa wyobrażeniom arabskim, żydowskim czy nawet babilońskim) traktuje demony (zawsze mniej potężne od Boga i podległe mu) jako coś na kształt upersonifikowanych żywiołów czy sił natury, przed którymi trzeba się zabezpieczyć i uznać je, po czym można nimi kierować na swój użytek. Zły czy dobry? To zależy, jak ze wszystkimi siłami, głównie od samego operatora. Jeśli zna on właściwe Słowa czy Imiona Potęgi, może tymi demonami posługiwać się i kierować, choćby wbrew ich woli i w sposób niezależny od ich własnej natury.

      Również do Czarnej Magii zaliczano wszystko, co wyrządza szkodę lub cierpienie, okalecza i niszczy. Gdyż do takich działań nie dałoby się użyć siły Boskiej, której zapożyczanie dla własnych lecz godziwych celów traktowano jako zasadniczy wyróżnik Białej Magii.

      Biała Magia w przeciwieństwie do czarnej magii obejmuje czary działające na korzyść innych, tudzież używane do dobrych celów lub przynajmniej nie wyrządzające nikomu szkody. Do podstawowych szkół białej magii należą:
      - magia runiczna (zaklęcie)
      - magia gestowa (kula ognia, lodowy pocisk)

      - magia umysłowa (telekineza, czytanie w myślach, kontrolowanie myśli, przepowiadanie przyszłości)

       

      Różnice między Białą, a Czarną Magią:
      - cel
      - stopień umiejętności czarodzieja który posługuje się Czarną, a Białą Magią
      - skutki

       

      Magię dzielimy jeszcze na: niską i wysoką

      Magia niska nie wymaga żadnego wykształcenia czy szczególnej inteligencji. Dotyczy zazwyczaj przekazu ustnego, eksperymentów mających charakter "zamawiań", rzucania uroków itp.

      Magia wysoka wymaga długiego przygotowania i nauki. Jest sztuką spekulatywną. Nie każdy może zostać magiem, trzeba mieć specjalne zadatki czy predyspozycje. Zdolności magiczne u ludzi są najczęściej wynikiem: dziedziczenia, oddawania czci szatanowi, eksperymentów okultystycznych oraz przekazywania zdolności okultystycznych z jednej osoby na drugą.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 18:11
    • Temat 3: Czarna Magia.

       

      Z czarną magią kojarzą się zazwyczaj skurczone głowy, sznur wisielca, trujące świece i inne, równie złowieszcze dobrodziejstwa. Jedni czerpią z czarnej magii by zabijać ślimaki w ogródku, jednak większość używa jej by szkodzić innym. Jak każdy inny rodzaj magii, czarna magia znana jest od tysięcy lat. Kiedy niektórzy przedstawiciele wczesnych cywilizacji opracowali zaklęcia i magiczne słowa mające leczyć choroby, sprowadzać deszcz na spalone suszą pola albo chronić wioskę przed nieprzyjaciółmi, inni głowili się nad klątwami pozostałymi nadprzyrodzonymi sposobami zadawania bólu i zsyłania nieszczęścia na sąsiadów. W ten sposób można odpłacić za osobistą urazę, pozbyć się rywala w interesach albo zdobyć przewagę nad przeciwnikiem politycznym. W szkołach magii młodzi adepci magii studiują nikczemne praktyki czerwonych kapturków, zwodników Kappa, wilkołaków, dementorów i innych groźnych stworzeń. Starsi adepci uczą się bronić przed klątwami i urokami złych czarownic i czarnoksiężników, którzy stosują te bezprawne środki by uzyskać całkowitą kontrolę, zadać męki, nie dotykając ofiary nawet palcem, a nawet popełnić morderstwo. Wielu innych praktyk tradycyjnie uważanych za czarną magię, nie obejmuje programu nauczania w szkołach poza kilkoma wyjątkami, jakimi są Durmstrang i z dalekiego wschodu pewna niewielka szkółka Samandora. Jednak nigdy nie zaszkodzi się dowiedzieć, jakie sztuczki ma w zanadrzu każdy przyzwoity lub mniej czarnoksiężnik. Jedną z najstarszych i najszerzej praktykowanych form czarnej magii jest magia wizualna. Wykorzystuje się do niej portret ofiary albo jej glinianą lub woskową figurkę, które się następnie z rozmysłem okalecza lub po prostu niszczy. Każda rana zadana figurce ma przynosić ból ofierze. W starożytnych Indiach, Persji, Afryce, Egipcie, Europie powszechnie używane były figurki woskowe, gdyż łatwo je było wykonać, a jeszcze łatwiej stopić, co miało sprowadzić na ofiarę wyniszczającą chorobę i śmierć. Niewielkie kukiełki robiono również z gliny, drewna lub materiału i malowano tak by przypominały ofiarę. Do innych metod kaleczenia figurek zalicza się między innymi wbijanie w nie szpilek lub noży, co ma przynosić ofierze ból albo chorobę, a także zakopywanie figurek wykonywanych z substancji pochodzenia zwierzęcego albo roślinnego, aby zgniły.  Według niektórych autorów dziel magicznych i niektórych magów magia jest bezbarwna. To, czy mamy do czynienia z czarną magią czy białą magią, zależy wyłącznie od intencji oraz od punktu widzenia. Na przykład stopienie woskowej figurki, okrutnego dyktatora by zginął, z pewnością uważane by było za przejaw białej magii, jednak ze strony dyktatora za przejaw czarnej magii. Inni znów twierdzą, że tocząca się walka między czarną a białą magią, jest wyrazem dwoistej natury człowieka, jego zdolności do czynienia dobra i zła. Czarnoksiężnicy, jak my wszyscy, mogą korzystać ze swych umiejętności, by tworzyć, nieść pomoc i przysługiwać się światu, lub też mogą dopuścić do głosu inne aspekty ludzkiej natury - kierować się egoizmem, chęcią dominacji i pragnienia władzy i być zdolni do najnikczemniejszych czynów. Jak Dumbledore uczył Harry'ego, to, po której jest się stronie, nie jest kwestią przeznaczenia, lecz wyboru.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 18:09
    • Temat 4: Dziedziny czarnej magii.

       

      Ewokacja - (z łac. evocare wywołać, wywoływać i evocatio wywołanie) w magii i okultyzmie ewokacja to przywoływanie lub wywoływanie duchów i demonów, a także wizja czegoś (np. zjawiska), uprzytamnianie lub wspomnienie, np. wywołanie wspomnień, przedstawienie sobie jakiegoś pojęcia.

       

      Legilimencja - (leger - czytać i mens - umysł) sztuka wydobywania wspomnień, penetrowania umysłu,wydobywanie ukrytych przeżyć. Czarodziej, który posiądzie umiejętność legilimencji potrafi odczytać myśli, uczucia i emocje ofiary. Sposobem na zabezpieczenie się przed penetracją umysłu jest sztuka oklumencji.

       

      Oklumencja - (od łac. occludo - zamykać i mens - umysł) to zdolność zamykania umysłu przed osobami niepowołanymi do odczytywania myśli. Czarodziej, który posiądzie umiejętność oklumencji jest odporny na magiczną penetrację z zewnątrz i uleganie cudzym wpływom. Umiejętność ta zabezpiecza także wspomnienia i uczucia przed wydobyciem i odczytaniem przez osoby niepowołane. Przeciwieństwem oklumencji jest legilimencja.

       

      Wampirologia - nauka o istocie, wyglądzie, pochodzeniu itp.wampirów oraz o tym co potrafią i jak się przed nimi bronić.

       

      Demonologia (gr. daimon = demon + logos = słowo, nauka, wyjaśnienie).
      Składowa część doktryny religijnej, podejmująca zagadnienia genezy demonów, ich charakteru oraz istoty, także związane z nimi kwestie eschatologiczne. To system wierzeń w istoty funkcjonujące w przestrzeni pomiędzy Bogiem, a człowiekiem. W skład tak rozumianej demonologii wchodzi również, od czasów hebrajskich angelologia, jako sfera działalności demonów pozytywnych.Warto w tym miejscu dodać, że samo słowo demon nie musi, czy wręcz nie powinno, mieć negatywnego wydźwięku (biorąc pod uwagę źródłosłów grecki, wręcz przeciwnie - daimonion to istota jak najbardziej pozytywna, rzymski geniusz), a nabrało go głównie przez długie wieki bezwzględnej dominacji w Europie chrześcijaństwa. Demonologia to nie czczenie demonów. Czczenie demonów i złudne czerpanie z tego korzyści (bo najcześciej jest tak, że to demony wykorzystują nas, nie my je - nawet jeżeli wydaje nam się inaczej) to demonomancja albo demonolatria.

       

      Nekromancja(z greckiego nekros, czyli zwłoki, manteia - proroctwo) polegała na wywoływaniu duchów zmarłych, by z ich pomocą poznać przyszłość. Wierzono, że zmarli, nieograniczeni już ziemską perspektywą, mają dostęp do wiedzy na temat teraźniejszości i przyszłości nie dostępnej dla żyjących. Nekromancja pojawiła się w biblii, praktykowana była w starożytnej Persji, Grecji i Rzymie i cieszyła się popularnością w renesansowej europie. Chociaż niektórzy nekromanci usiłowali budzić do życia nieboszczyków, większość zadowalała się przywołaniem ducha zmarłego do rozmowy, poprzez odprawianie stosownych zaklęć i rytuałów oraz rysowaniem magicznych formuł i symboli na ziemi nad grobem zmarłego. Nekromanta (osoba dokonująca nekromancji wywołuje/wskrzesza duchy, demony umarłych czerpiąc z tego korzyści) tworzy z nich swoistą armię, która jest na jego usługach. Często wyczekując pojawienia się ducha, nekromanta otaczał się czaszkami i innymi symbolami śmierci, przywdziewał ubranie zdjęte ze zwłok i wszystkie swoje myśli skupiał na śmierci. Kiedy duch zjawił się wreszcie (byle drgnięcie płomienia świecy mogło zwiastować jego przybycie), nekromanta zadawał mu pytania, czasem dotyczyły one wielkich tajemnic życia, czasem znów przyszłości, a czasem bardzo przyziemnych spraw, na przykład gdzie zakopano skarb. Chociaż celem nekromancji nie zawsze było szkodzenie komuś, wywoływanie duchów i zakłócanie spokoju zmarłego było uważane za nie moralne i godne pogardy, co zapewniło miejsce nekromancji w dziedzinie czarnej magii.Obrzędy nekromantyczne często nazywa się eksperymentami. O początkach nekromancji wiemy niewiele. Jednak księgi, postacie i wydarzenia, które są nam dziś znane, pozwalają zobaczyć niejedną oznakę wielkiego wpływu mrocznych magów na dzisiejszą postać Starego Świata. Szczególne piętno wycisnął na nim najsławniejszy spośród nich – Nagash. Nagash nie był jedynym wartym wspomnienia czarodziejem parającym się nekromancją. Dwa i pół tysiąca lat przed Sigmarem powstała Nehekhara, pierwsza ludzka cywilizacja. Jej władcy byli po śmierci mumifikowani i chowani w piramidach, tworzących wielkie cmentarze zwane nekropoliami. Do najpotężniejszych królów Nehekhary należeli Alcadizaar i Settra, zajadli wrogowie Nagasha. Niektórzy władcy tego pustynnego królestwa prowadzili sekretne badania nad Eliksirem Życia na podstawie tego, co pozostawił po sobie Wielki Nekromanta.

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 18:06
    • Temat 5: Początki OPCM.

      Finead Magel przez wszystkich znany jako Finead Bzik odkrył i praktykował CM. Przez jego czyny została stworzona Zaawansowana Czarna Magia. Po 6 latach panowania Magela na terenach Hiszpanii, w podziemiach przeżyli spiskowcy, którzy praktykowali OPCM. Zamierzali przywrócić władzę swojemu mistrzowi - Magowi Andraemu Santino. Czarodziej ów podczas panowania natknął sie na 2 księgi z przed ok.300 lat, które zawierały wiedze o OPCM i BM. Uznana za nicwartą BM została odrzucona przez większość czarodziejii. OPCM była bezsilna przez brak BM. Podczas niepotrzebnych wojen, czarna magia została wydalona ze ŚM. Lecz nie na długo gdzie OPCM została zbeszczeszczona przez podwładnych Magela. OPCM stała sie nie obronią, lecz atakiem. Zakończone to było śmiercią wielkiego maga Santinoego.CM jest teraz praktykowna w Szkołach Magii i Czarodziejstwa tylko po to, aby poznać zaawansowaną przez nią obrone.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 18:04
    • Temat 6: Postacie czarnomagiczne XX wieku.

      Ze wszystkich słów używanych na oznaczenie maga chyba żadne nie kojarzy się z większą władzą i mistrzostwem niż czarnoksiężnik. Czarnoksiężnik to o wiele więcej niż tylko twórca eliksirów - to ktoś, kto włada siłami natury i magii. Wzbudza sztormy, przenosi góry, ciska piorunami, a bezwartościowe błyskotki zmienia w klejnoty. A przynajmniej czynią to niektórzy czarnoksiężnicy. Inne znów źródła podają, ze czarnoksiężnik zajmuje się czarna magią, jest złym czarodziejem jak Voldemort, o niezaspokojonej żądzy władzy i szkodzenia ludzkości. Należałoby zadać pytanie, "Która z wersji, jest prawdziwa?". Ja odpowiem, że jedna i druga. Słowo czarnoksiężnik używane było w odniesieniu do dobrych i złych czarodziejów, czarodziejów, czarodziejów opinie o tym, czym czarnoksiężnik się zajmuje i kim naprawdę jest, zmieniały siew ciągu wieków. Jedno z najwcześniejszych najlepiej znanych wyobrażeń czarnoksiężnika powstało 10 000 lat temu na ścianach jaskini w południowej Francji. Malowidło przedstawia mężczyznę w stroju zwierzęcia z rogami, w rytualnym tańcu. Z kolei w Babilonii najbardziej obawiano się przedstawicieli złej magii również zwanych czarnoksiężnikami. Specjalizowali się oni w rzucaniu klątw, woskowe figurki przeszywali szpilkami, wzywali złośliwe demony i próbowali przywoływać duchy zmarłych. W chrześcijańskiej Grecji i Rzymie czarnoksiężnicy zajmowali się wróżbiarstwem i zaklęciami, oraz ważeniem eliksirów, można było korzysta z ich usług, jeśli chciało się zrobić komuś krzywdę. W średniowieczu było się nazywanym od intencji, jeśli dobre było się czarownikiem, a jeśli złe było się czarnoksiężnikiem. Ale granica i rozróżnianie było bardzo płytkie. Wystarczył drobny przypadek np.:, gdy jakiś eliksir inaczej zadziałał na chorych ludziach, ale nie z winy czarodzieja, tylko z przyczyn innego reagowania organizmu człowieka na różne specyfiki, wtedy taki czarodziej, zostawał uważany za czarnoksiężnika. Wtedy to właśnie zaczęto, osądzać i skazywać takich osobników były to tak zwane "polowania na czarowników". Chociaż czarnoksięstwo nadal niosło negatywne skojarzenia, w renesansie w niektórych kręgach społecznych pojawiło się pozytywne znaczenie tego słowa. Uczeni i medycy czy alchemicy pokroju, Nicolasa Flamela, o których uważano, że posiedli tajniki białej, (czyli dobrej strony magii), określani byli mianem czarnoksiężników.
      Na zakończenie warto dodać, ze nawet najświetniejszy dyrektor Hogwartu Albus Dumbledore, z pośród wielu tytułów posiada również tytuł czarnoksiężnika

       

      Najbardziej znane postaci ze świata czarnej magii:

       

      Fiodor Salvalez II Okrutny – przywódca podczas powstania olbrzymów. Poprowadził do zwycięstwa nad krasnoludami najbardziej agresywne olbrzymki Europy Zachodniej. Używając zaklęć niewybaczalnych zmusił do poddania się wielu Krasnoludów z ziem Sawiryjskich (dziejesz tereny Francji).

       

      Trauma Szurman – czarownica ta wraz z grupą elfów z Glandez zajęła zamek Henkwart. Torturowała zakładników zaklęciem „Dolor” (łac. Ból) oraz zaklęciem niewybaczalnym „Cruciatus”. Zamknięta w Azkabanie na dożywocie.

       Frodo Eternit – wynalazca wielu eliksirów czarnomagicznych, Np: odpadanie kończyn i zanik kości, oraz antidota na nie. Nagrodzony magiczną nagrodą Skobla w roku 1924.

       Bartosz Igielnik – uznany za najwybitniejszego znawcę czarnej magii XX w. M.in. pokonał wampiry z Rumunii, uśmiercił upiora z Komodo.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 18:02
    • Temat 7: Różdżka.

      Różdżka to w świecie magii przedmiot, dzięki któremu czarodzieje mogą rzucać zaklęcia. Jest ona zrobiona z drewna
      i elementu magicznego. Posiada odpowiednią dla siebie elastyczność i długość. Można ją kupić na Ulicy Pokątnej.
      Jest to także przedmiot, który czarodziej powinien mieć zawsze przy sobie np. w razie niebezpieczeństwa może posłużyć jako bezpośrednia obrona. Aby czarodziej mógł z niej korzystać musi znać zaklęcia - umieć je wypowiadać i prawidłowo poruszać różdżką .

      Aby zacząć czarować, potrzebna jest nam oczywiście różdżka. Zakładając, że już ją mamy, przystąpmy do najprostszej czynności.

      Różdżkę można trzymać na kilka sposobów. Powoli z mody wychodzi trzymanie jej tak jak pióro (niegdyś był to najczęściej spotykany sposób trzymania różdżki). Z kolei najpopularniejsze są dwa podstawowe chwyty, umożliwiające wygodne i skuteczne rzucenie zaklęcia:

      Pierwszy sposób to trzymanie różdżki w dłoni ułożonej w zaciśniętą pięść. Chwyt ten ma kilka zalet. Pierwsza z nich to fakt, że bardzo trudno różdżkę utracić, gdyż można ją trzymać bardzo mocno i ma się pewność, że nie wypadnie przypadkowo lub rywal jej nie wytrąci.
      Oprócz tego zaklęcie rzucone w ten sposób ma większą moc niż przy jakimkolwiek innym chwycie. Niestety, trzymając różdżkę w ten sposób, bardzo trudno wycelować w określony punkt i dlatego nawet najwięksi mistrzowie, stosując tzw. chwyt mocny często nie trafiają do celu.

      Drugi sposób (i częściej stosowany) to wyciągnięcie dłoni przed siebie i ułożenie jej płasko paznokciami do góry. Koniec różdżki należy oprzeć o sam środek wewnętrznej części dłoni. Trzeba przytrzymać ją jednocześnie czubkami trzech palców: kciuka, palca wskazującego oraz środkowego.
      Przy takim chwycie łatwiej wycelować w obiekt, jednakże chwyt jest niepewny i łatwo różdżkę stracić. Zawodowi aurorzy stosują raczej pierwszy sposób.


      Drewno, z którego może być wykonana różdżka:
      - Brzoza
      - Cis
      - Dąb
      - Drewno różane
      - Grab
      - Heban
      - Jesion
      - Klon
      - Mahoń
      - Ostrokrzew
      - Wierzba
      - Czarny Bez

      Długość w cm:
      -18 cm
      -21,5 cm
      -23 cm
      -24 cm
      -26 cm
      -28 cm
      -31 cm
      -34,5 cm
      -40,5 cm
      -9,10,11,12,13,14,15,16,17 cali

      Elastyczność:
      - Bardzo Sztywna
      - Sztywna (Wydaje świst podczas machnięcia)
      - Normalna
      - Giętka
      - Bardzo Giętka

      Rdzeń:
      - Serce Smoka
      - Pióro Feniksa
      - Włos z głowy Wili
      - Włos z ogona albo grzywy Jednorożca

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 18:00
    • Temat 8: Eliksiry czarnomagiczne.

       

      1. Trucizna

      Trucizna (łac. venenum validum") od wieków była używano trucizn jako cicha metoda śmierci. Truto od zawsze. Nawet mugole używają do tej pory prymitywnych trucizn do trucia innych mugoli lub zwierząt. Na trucizny istnieją różne antidota.

      2. Antidota

      Antidotum substancja antagonizująca lub znosząca działanie trucizny na organizm; działa poprzez adsorpcję, tworzenie związków nie wchłaniających się, mniej toksycznych, utlenianie.

      3. Przykładowe antidota.

      Antidotum na odpadanie kończyn i zanik kości:
      Składniki:
      - 12 par oczu pająka;
      - wyciąg z Flinji;
      - żabia noga;
      - szczypta proszku z futra gronostaju;
      - krew ośmiornicy;
      - posiekane dżdżownice;
      - posiekany korzeń imbiru;
      - prawa noga węża;

      Sposób przyrządzania:
      Najpierw wlać wyciąg z Flinji następnie zmieszać z krwią ośmiornicy i dodać posiekaną nogę węża. Gotować tak długo aż noga rozpuści się. Następnie dodać oczy pająka oraz korzeń imbiru. Powoli wsypać sproszkowane futro gronostaja oraz posiekane dżdżownice i żabia nogę po godzinie antidotum jest gotowe. Podawać 3 łyżki, co godzinę osobie, która została zatruta.

      4. Eliksiry czarnomagiczne

      Eliksir Męczeńskiej Śmierci

      Składniki:
      - 20 dag Sproszkowanych skrzydełek nietoperza
      - jeden ogon jaszczurki stepowej
      -4 nogi pajęcze
      - wyciąg z soku mandragory
      -szczypta sproszkowanej skórki ropuchy jadowitej
      -paznokieć szczura
      - zgniłe jajo smoka

      Sposób przygotowania
      Do kociołka wlać wyciąg z soku mandragory i doprowadzić do wrzenia, dosypać 20 dek. Sproszkowanych skrzydełek nietoperza i dodać 2 nogi pajęcze. Odstawić na 4 noce. Potem wymieszać i zagotować. Powoli, mieszając dodawać posiekany ogon jaszczurki stepowej, następnie wrzucić cały paznokieć szczura. Pozostawić do wystygnięcia następnie wrzucić zgniłe jajo smoka, szczyptę sproszkowanej skórki ropuchy jadowitej i 2 nogi pajęcze.

      Działanie:
      U osoby która spożyła eliksir po dziesięciu minutach występują drgawki. Przez następne 2 godziny drgawki stopniowo rosną. następnie występują mdłości i odpadają palce u nóg i rąk. następuje wykrwawienie ofiary która kona w straszliwych mękach.

      Wywar Śmiertelnego Omdlenia

      Składniki:
      - 1 skórka boomslanga
      -46 dag sproszkowanych skrzydeł nietoperza
      -ślaz gumochłona
      -szczypta suszonej ciemiernicy
      -białko jaja druzgotka
      - trzy łapki ważki verlokosowej

      Sposób przygotowania:
      wrzucić do nagrzanego kociołka ślaz gumochłona i wymieszać z nim szczyptę suszonej ciemiernicy. Wszystko podgrzać i mieszać przez 30 min do srebrono-zielonego płynu dodać białko z jaja druzgotka. Zostawić na 2 godz. dodać 46 dek. sproszkowanych skrzydeł nietoperza i trzy łapki ważki verlokosowej. wszystko dobrze wymieszać i odstawić na 32 minuty.

      Działanie:
      Osobę, która wypije dany
      wywar zacznie brać niezmierna gorączka i duszności. Od 1 do 4 godzin duszności i gorączka będą wzrastały. W następnym etapie osoba będzie mdlała i budziła się na przemian. Ostatnim etapem jest tworzenie się wielkiej wypukłości na jabłku Adama, która z chwilą wzrasta i pęka powodując natychmiastową śmierć.

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 17:57
    • Temat 9: Aurorzy, śmierciożercy i horkruksy.

      Śmierciożercy to grupa czarodziejów, której członkowie zawsze twierdzą, że są czystej krwi, najczęściej pochodzących z rodów o długiej tradycji. Byli siłą wykonawczą planów Sami-Wiecie Kogo - wykonywali najtrudniejsze zadania, zlecone im przez swojego przywódcę. To oni przyczynili się do śmierci ogromnej liczby ludzi - mieli przyzwolenie od swojego pana na zabijanie i torturowanie mugoli, co było dla nich świetną zabawą.

      Po upadku Sami-Wiecie-Kogo wielu z nich zostało wyłapanych przez aurorów, osądzonych i zesłanych do Azkabanu, inni zginęli, a niektórzy wrócili, twierdząc, że Voldemort rzucił na nich zaklęcie niewybaczalne Imperius i opanował ich umysły.

      Gdy Voldemort powrócił, większość śmierciożerców ponownie poparła swojego pana. Część zrobiła to jednak tylko z obawy przed jego gniewem. Wierni śmierciożercy zostali wynagrodzeni przez Voldemorta, a na tych, którzy go zdradzili, spotkały cierpiennia lecz potem ich pan znowu był dla nich łaskawy.

      Część śmierciożerców przynależy także do grup szmalcowników czyli magów, którzy wyłapują mugolaków i wagarowiczów.

      Każdy śmierciożerca ma wypalony Mroczny Znak na lewym przedramieniu.

      Aurorzy- to wyszkoleni przez Ministerstwo Magii czarodzieje specjalizujący się w walce z czarnoksiężnikami, np. śmierciożercami. Najbardziej znanym aurorem w powieści jest Alastor „Szalonooki” Moody. Alicja i Frank Longbottomowie – rodzice Neville'a Longbottoma również byli aurorami. Oprócz nich w 5. tomie poznajemy także Nimfadorę Tonks, Kingsleya Shacklebolta i bliżej nieokreślonych Dawlisha, Wiliamsona i Savage'a. W 6. części poznajemy Rufusa Scrimgeoura, który przed wybraniem na ministra magii był szefem Biura Aurorów, jego miejsce jako szefa Biura zajął Gawain Robards. Aby zostać aurorem, trzeba było przejść kilkuletnie, wyczerpujące szkolenie. Aurorzy to bardzo często nietypowi czarodzieje o ciekawych zdolnościach np. metamorfomadzy jak Nimfadora Tonks lub animagowie. Aurorzy mogą w szczególnych przypadkach używać zaklęć niewybaczalnych. Moody w wyniku wieloletniej pracy, został pozbawiony niektórych fragmentów twarzy m.in. sporej części nosa i oka, które wymienił na magiczne oko, którym wszystko widzi.

      Warunki stania się aurorem

      • potrzebne przedmioty to: obrona przed czarną magią, transmutacja, zaklęcia, eliksiry oraz zielarstwo;
      • minimum pięć owutemów, z których trzeba mieć przynajmniej P (Powyżej oczekiwań);

      • ukończenie 3 letniej dodatkowej szkoły – Uniwersytetu Aurorów;

      • testy w Biurze Aurorów na charakter i umiejętności;

      • praktyczna umiejętność obrony;

      • test w Ministerstwie Magii na odporność na presję z zewnątrz, wytrwałość i poświęcenie.

      Ministerstwo Magii nie przyjmuje kandydatów z przeszłością kryminalną.

      Horkruks to obiekt przechowujący fragment duszy czarodzieja, co daje mu częściową nieśmiertelność: może on zostać zabity tylko wtedy, gdy zniszczone zostaną wszystkie kawałki duszy (horkruksy i on sam). "Pojemnikiem" zawierającym duszę nie musi być przedmiot, a może być nim istota żyjąca, np. zwierzę lub człowiek.

      Horkruks to jeden z najbardziej czarnomagicznych przedmiotów powieściowego świata czarodziejskiego. Utworzenie horkruksa możliwe jest, kiedy czarodziej "popełni akt największego zła" - uśmierci drugiego człowieka, na ogół za pomocą Zaklęcia Niewybaczalnego Avada Kedavra, a następnie wypowie zaklęcie, które można znaleźć w księdze "Tajemnice najczarniejszej magii",

      Utworzywszy jednego horkruksa, czarodziej może dzielić dalej swoją duszę, tworząc kolejne, jednakże księga "Tajemnice najczarniejszej magii" ostrzega, jak bardzo niestabilna staje się dusza już po stworzeniu jednego horkruksa. Czarnoksiężnikiem, który stworzył ich najwięcej, był Lord Voldemort. Dzięki nim uniknął śmierci po odbiciu zaklęcia, które miało zabić Harry'ego. Wiadomo, że stworzył ich aż siedem (jeden przypadkowo), dzieląc swoją duszę na osiem części (ostatnia w jego ciele). Voldemort był jedynym, któremu się to udało, gdyż innym czarnoksiężnikom udawało się stworzyć najwyżej jednego horkruksa (dzieląc duszę na dwie części).

      Księga "Tajemnice najczarniejszej magii" mówi, że połączyć duszę z powrotem w całość może tylko skrucha - ból tego, co się zrobiło, może zabić czarodzieja, który podzielił swoją duszę. Samo zgniatanie i użycie najprostszych zaklęć nie niszczy go, gdyż czarodziej, który tworzy horkruksa, używa na nim tak potężnych zaklęć, iż tylko sposoby, które dorównują swoją mocą tym zaklęciom, mogą zniszczyć horkruks. Sposoby na zniszczenie horkruksa to np. dźgnięcie kłem bazyliszka (gdyż jad bazyliszka jest niezwykle silną trucizną) lub użycie zaklęcia Szatańskiej Pożogi. Odosobnionym przypadkiem zniszczenia horkruksa inną metodą jest użycie zaklęcia Avada Kedavra na postaci Harry'ego Pottera, ponieważ cząstka duszy Lorda Voldemorta mieszkała w jego ciele.

      Lord Voldemort miał ambicję podzielenia swojej duszy na siedem części, zabijając matkę Harry'ego stworzył nieświadomie dodatkowy horkruks, podzieliwszy się ostatecznie na osiem części (ósma w ciele samego Voldemorta).

      • Dziennik Toma Marvolo Riddle'a (Lorda Voldemorta)
        • Zniszczony przez Harry'ego Pottera (Komnata Tajemnic) kłem bazyliszka.
        • Horkruksem stał się w wyniku zabójstwa Jęczącej Marty.
      • Pierścień Marvolo Gaunta / Kamień Wskrzeszenia
        • Zniszczony przez Dumbledore'a mieczem Gryffindora.
        • Horkruksem stał się w wyniku zabójstwa Toma Riddle'a seniora, ojca Toma Marvolo Riddle'a (Lorda Voldemorta).
      • Medalion Salazara Slytherina
        • Zniszczony przez Rona mieczem Gryffindora.
        • Horkruksem stał się w wyniku zabójstwa mugolskiego włóczęgi.
      • Puchar należący do Helgi Hufflepuff
        • Zniszczony przez Hermionę kłem rozkładającego się bazyliszka w Komnacie Tajemnic.
        • Horkruksem stał się w wyniku zabójstwa Chefsiby Smith
      • Diadem Roweny Ravenclaw
        • Zniszczony przypadkowo zaklęciem Szatańska Pożoga rzuconym przez Crabbe'a (przyjaciela Malfoya) w Pokoju Życzeń.
        • Horkruksem stał się w wyniku zabójstwa albańskiego rolnika.
      • Wąż Nagini
        • Zabity przez Neville'a Longbottoma mieczem Gryffindora.
        • Horkruksem stała się w wyniku zabójstwa Berty Jorkins.
      • Harry Potter
        • Część duszy Lorda Voldemorta w Harrym zniszczył sam Voldemort, "zabijając" Harry'ego w 7 tomie.
        • Horkruksem stał się w wyniku rozdarcia duszy Voldemorta na skutek użycia klątwy mającej uśmiercić Harry'ego.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      daria-redbird
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 stycznia 2011 17:52